In Haspengouw blijft de landbouw de belangrijkste economische activiteit, ook nadat de grond is herverdeeld. Begin 19de eeuw zijn er nog niet veel vernieuwingen ingevoerd. Men werkt nog steeds met het drieslagstelsel. De dorpsgemeenschappen kennen ook geen ingrijpende veranderingen. De herenboeren, die een klein percentage van de bevolking uitmaken, blijven de plak zwaaien in de rurale gemeenschappen.

Ook in Luik wordt de 19de eeuw gekenmerkt door de industrialisering. Maar hoewel de vooruitgang zich doet gevoelen in de nieuwe technologieën in en om de Luikse stad, maakt men nog steeds gebruik van archaïsche technieken, zoals het molenrad in Bende, Cabendes, Warnant en Dreye. Aan de oevers van de Maas, o.a. in Villers, Ampsin, Jehay en Saint-Georges, gaan enkele koolmijnen open, maar de winning blijft kleinschalig met nergens meer dan 40 arbeiders. Andere manieren om gebruik te maken van de in de bodem aanwezige grondstoffen, zoals steenbakkerijen, steengroeven en aluinmijnen, zorgen voor een zekere industrialisering van de vallei.

In Ampsin ontwikkelt de familie de Lamine een industriële en commerciële infrastructuur, met name door hun haven aan de Maas. De familie Dumont-Wautier bouwt verder op deze infrastructuur en breidt de industriële activiteiten uit naar de steengroeven en de kalkovens.