In het noorden van onze regio vloeit een relatief belangrijke rivier die het Luikse Haspengouw afgrenst noordwaarts. In deze rivier die zich in Maastricht in de Maas werpt, monden veel beken waarvan de Yerne de belangrijkste is. Evenals zijn voornaamste beek heeft de Yerne vaak als natuurlijke verdedigingslijn gediend tussen de aangrenzende prinsdommen, soms aangevuld met versterkingen.

De vallei van de Geer/Jeker is nochtans minder getekend dan de Mehaigne vallei. Maar zij onderscheidt zich ook van het plateau door een even belangrijke aanwezigheid van weiland en natte gebieden, onderbroken door lange rijen bomen, populieren of wilgen, en afgebakend met enkele oude molens te Hollogne-sur-Geer, Oleye en Oreye (Oerle). De habitat tekent zich langs de rivier af zodat er soms mooie natuurensembles ontstaan waar patrimonium en natuur verbroederen. De Yerne daalt zeer sterk tussen bron en monding in de Geer te Oreye.

De diepte is belangrijk genoeg tot het dorp Haneffe en wijder naar Remicourt, Hodeige en Oreye toe. Vaak snijden de bochtige wegen de hellingen van de vallei diep in om verder te stromen door de velden. Een lineaire habitat lijkt de door de rivieren gevormde lijnen, de weides en de bomen te volgen. Deze eens ver van elkaar staande dorpen hebben thans de neiging zich meer samen te voegen.